Een kledingstuk wat zeker mag, nee zelfs moet ontbreken in de garderobe van de design runner is het vlinderbroekje, een smakelozer loopkledingstuk ken ik niet.

Wat heeft in hemelsnaam de couturier bezield die een zo frivool stukje textiel deze nonvorm heeft gegeven. Ik zal me niet aan een nadere bespiegeling hierover wijden, bevreesd om verzeild te raken in een stukje proza wat op het randje of misschien er zelfs wel over zal zijn.

Het vlinderbroekje bestaat uit twee enigszins vormgegeven lapjes, bijeengehouden door een elastiek en in het kruis met elkaar verbonden. Aan beide zijden is een forse split gecreeerd, die naar mijn mening op de verkeerde plaats zit (en zeker bij de verkeerde personen). Voorts is het voorzien van een “binnenbroekje”, wat, indien het solo gedragen wordt, aanleiding zou geven tot directe arrestatie van de drager. Het buitenbroekje kan trouwens gemakkelijk worden omgevormd tot rokje door het kruis open te knippen. Toen mijn neef voor het eerst dit kledingstuk droeg, hij wilde graag samen met mij een stukje gaan lopen en had zo’n broekje van me geleend, had hij het idee dat hij niets droeg, hij voelde zich niet echt op zijn gemak en keek voortdurend om zich heen of hij niet ontzettend te kijk liep.

Hoe vreselijk het vlinderbroekje is, openbaart zich direct bij de start van een willekeurige topmarathon, hier staan een hele serie frele afrikanen vooraan in hun flodderbroekje: de dunne twijgjes die door moeten gaan voor benen steken grotesk uit het vod. Zelfs als deze raslopers op volle snelheid liggen, blijven de broekjes in dezelfde vorm, ze bewegen niet mee met de gracieuze loopbeweging van de lopers.  Veel lopers dragen een boxershort onder het vlinderding, dit om ongewenste inkijk tijdens grondoefeningen te voorkomen en hoe ondersteunt het binnenbroekje de losse intieme delen van de mannelijke loper? Redenen voldoende om eens stil te staan bij het nut en het uiterlijk van het vlinder”broekje”.

Welke designer bevrijdt ons eindelijk van dit ellendige ding??