De laatste jaren mis ik tijdens mijn trainingen op het fietspad langs het kanaal iets. Vroeger kon ik nog wel eens een stukje meelopen met een oudere fietser, meestal een oudere dame, die net wat harder reed dan mijn normale duurtempo en zo even  de sleur doorbreken. Dit werd door de dames in kwestie ook nog gewaardeerd.

Dit komt echter zelden meer voor, aan de ene kant ligt dat aan het feit dat ik ouder ben geworden, aan de andere kant zorgt de fiets met elektrische trapondersteuning ervoor dat al die bejaarde fietsers een dermate hoog tempo aanhouden, dat ik zelfs op mijn gewone, niet bekrachtigde fiets moeite zou hebben ze bij te houden.

De elektrische fiets, een fenomeen dat stormenderhand Nederland verovert. Een paar jaar geleden werd ik nog wel eens verrast door een bejaarde die mij met hoog tempo voorbij kwam fietsen. Ik stopte dan terstond om te controleren of er iets aan mijn fiets mankeerde en als ik dan niets kon vinden vervolgens de huisarts te raadplegen, ik kon per slot  van rekening iets onder de leden hebben. Toen ontdekte ik dat er zoiets bestaat als een fiets met elektrische trapondersteuning (inmiddels kan ik het zonder hapering uitspreken).

Tegenwoordig moet ik al bijna zoeken naar een “gewone” fiets, eentje waar de eigenaar nog moeite moet doen zich daarop in beweging te houden. Volgens een  plaatselijke fietsenhandelaar zijn zelfs meer dan 60% van alle nieuw verkochte fietsen elektrisch ondersteund. De reputatie van fietsend Nederland wordt hierdoor te grabbel gegooid, we zijn hard op weg de elektrisch ondersteunde fietsrisee van Europa te worden en ik ben mijn gangmakers kwijt.