Vandaag heb ik sinds lange tijd weer eens deelgenomen aan een wedstrijd. wat me opviel is dat de outfits nauwelijks zijn veranderd, de bekende shirts en shorts, in onopvallende kleuren. Opvallen moet je doen met je prestaties en niet door je outfit is de algemene teneur.  Maar wat als je niet opvalt door je prestaties zoals voor zovelen het geval is? Nu ziet iedereen er min of meer gelijk uit; er is wel eens een kleurvlakje dat iets anders is maar dat valt niet op. Hoe leuk is het om daar van af te wijken, wel een outfit dragen die afwijkt en waar men naar kijkt, wat kan je dan de prestatie uiteindelijk schelen. Of je nu 2545e of 3781e wordt, niemand die daar wakker van ligt. Maar met een design outfit heeft iedereen je wel gezien, en daar gaat het om! 

Nog leuker wordt het om je samen met anderen (uiteraard een zeer select groepje) met een absolute eye-catcher in het lopersveld te begeven; gegarandeerde aandacht. Natuurlijk niet als ijsbeer, kerstman, lopende telefooncel of in een andere vermomming, maar met een design outfit. Nu zijn vrouwen daar wat gevoeliger voor dan mannen, logisch want mannen hebben nog last van “jonge honden-gedrag”, het jachtinstinct en “kijk mij eens goed zijn”. Zelfs atleten die met een vaartje van 12 in het uur het wegdek teisteren, stralen dat uit, kin naar voren met een stoere tred de afstand aanvallen….

Jammer dat ze geen Design Runner zijn, de kleren maken immers de man.