Zaterdag 10 juli was een hete, zelfs tropische dag, een mens zou er van in de war raken. Ik hou me dan ook zeer rustig, hardlopen dus even niet. Het zijn haast Las Vegiaanse temperaturen, het is daar ‘s zomers rond de 40 graden. Een stukje verder in Death Valley bereiken de temperaturen zelfs astronomische waarden; een dag als deze zou daar worden aangemerkt als als een koele, een dag om activiteiten te ontwikkelen………….  Gelukkig wordt de (halve) marathon tijdens de winter gelopen wanneer het hooguit 20 graden wordt. Nu was het echter 35 graden, zoals gezegd, een mens zou er van in de war raken; zo ook een postduif. Gisteren landde er een vermoeid en verward exemplaar in onze tuin, als mijn dochter dit niet op tijd had opgemerkt, zou het arme dier een prooi van onze kat zijn geworden, alhoewel die bang is voor ieder prooidier wat pakweg groter is dan een mandarijn.  We wisten dat het een postduif en geen dakduif was door zijn geringde poot, hierdoor is het telefoonnummer van de eigenaar te achterhalen. Na een aantal vruchteloze pogingen kregen we contact, hij stelde er echter geen prijs op de duif terug te halen, integendeel: “breng ‘em maar naar de poelier”. De poelier!?!? Ik raadde de man aan kippen te gaan houden, daar zit immers meer vlees aan (de duif was graatmager), je hoeft dan in ieder geval de beesten niet ver weg naar een losplaats te brengen.

Lopen of al te intensief bewegen is dus tijdens de hitte niet erg aan te raden. Stel je voor dat je tijdens een wedstrijd uitgedroogd en uitgeput de weg kwijt raakt, waar zal de vinder je dan afleveren (als hij dat al doet). Misschien ben je aan je nummer te herkennen, maar het kan ook dat je afgeleverd wordt bij de daklozen opvang van het Leger des Heils of erger nog, een instelling voor verweesde dwazen, wellicht kom je helemaal niet meer bij kennis. De duif is overigens toch nog goed terecht gekomen, na een aantal telefoontjes hebben we een echte liefhebber bereid gevonden de duif op te vangen.