Vlak voor de start stond ik nog te praten met een Amerikaan die ongeveer dezelfde tijd als ik wilde gaan lopen (1u30). Ik vroeg mij af hoe het slaaptekort en het langdurig opgevouwen in het vliegtuig zitten mij zou beinvloeden, nog druk bezig met deze gedachte klonk het startschot. Aangezien ik in de eerste startgroep was ingedeeld kon ik heel makkelijk wegkomen en zat al gauw in een goed ritme. Men startte in groepen, iedere halve minuut werd er een groep van zo’n 900 mensen losgelaten, dat bevorderd een soepel verloop en geeft geen problemen voor de starters. Eenmaal in mijn ritme gekomen liep ik de eerste mijlen in een makkelijke cadans, ik voelde geen vermoeidheid. Het leek alsof de weg alleen maar naar beneden liep. Na een klein uur begon de eerste vermoeidheid zich aan te dienen, mijn tijden liepen per mijl terug. Inmiddels waren we weer aan de terugweg op de Strip begonnen, nu leek het alsof de weg lichtjes opliep. Uiteindelijk heb ik de tijdwinst die ik had geboekt ook weer verloren, ik kwam uit op een mooie tijd: 1u30m23sec, ruim voldoende voor een overwinning in mijn leeftijdsklasse. Helaas heb ik dat later pas in een hotel in San Francisco kunnen waarnemen, eerder stond het niet op internet. Een huldiging van alle klassewinnaars zat er niet in, waarschijnlijk was dat teveel moeite: uitermate jammer.
Die nacht heb ik een bijzondere droom gehad. Ik stond op een enorm podium in Las Vegas, samen met alle winnaars en het was mijn beurt om een uitgebreide huldiging te ondergaan. Het Wilhelmus klonk, dat hadden ze snel tevoorschijn getoverd! De Nederlandse vlag werd gehesen en de “rondemiss” gekleed in een kunstige jurk van speelkaarten kwam op me af met een grote bos fiches en een zakje gouden dobbelstenen. Ze had een bekend gezicht, het bleek Cher te zijn, nu een stuk beter bij stem dan ’s morgens vroeg. Ze zong ons volkslied uit volle borst mee in perfect Nederlands. Ze omhelsde me en kuste me op beide wangen, net toen ze dat nogmaals wilde doen werd ik aan mijn schouder geschud. “Marius, Marius, wakker worden”, mijn vrouw bleef net zo lang schudden tot ik wakker was. Het heeft een dag geduurd voordat ik die mooie droom van me afgeschud heb.
