Eigenlijk: Stilstaen met Leudewijck., hij is namelijk degene die onderstaand relaas aan het papier heeft toevertrouwd.

Ik voel mij overbodig, sterker nog, ik ben het. Sinds ik mijn landgoed niet meer in mijn bezit heb door ondermeer investeringen via Dirk en een depot bij een Scandinavische bankinstelling, zit ik volledig aan de grond. In financiele zin lever ik nog slechts een negatieve bijdrage aan het maatschappelijk  verkeer. Ik ben aangewezen op een zakcentje van overheidswege, slechts het meest noodzakelijke kan ik me nog veroorloven. Aangezien ik mij nooit in een  maatschappelijk nuttig vak bekwaamd heb, zijn ook de wegen om werkend (!) mijzelf te onderhouden geheel tot mislukken gedoemd. Mijn kinderen zijn beiden geemigreerd en mijn vrouw heeft mij in de steek gelaten voor een of andere schimmige Franse markies en aldus blijvend voor een rijk adellijk leven gekozen. Ik ben niemand, behalve de Nederlandse staat, tot last, doch ook niet tot lust. Ik heb slechts nog mijn adellijke titel, dit levert mij echter niets op. Mijn naam heb ik moeten wijzigen, het was Lodewijck van Stillestanth tot Leupen, nu mag ik mij  Van Leupen tot Stillestanth noemen en ben gedegradeerd tot jonkheer; geen graaf meer, het leven lacht mij bepaaldelijk niet toe. Nu besef ik dat er vele Nederlanders met mij bijdragen tot een negatieve balans in dit land, het wordt regelmatig van de daken geschreeuwd door een ordinaire Limburger die ook nog zijn best doet op Mozart te gelijken, links en rechts mensen beledigend en trachtend Nederland om te vormen tot een intolerant rechts broeinest.

Het meest weerzinwekkend is zijn cultureel barbarisme, de sukkelaar bestaat het te trachten ons rijk muziekleven van ons af te nemen, hij noemt het een linkse hobby: een absurde contradictie.

Wellicht is het beter ons en masse als het bekende Noorse  knaagdiertje van de rotsen te werpen, helaas ontbreekt het ons aan de middelen naar deze rotsen te reizen, we zullen het moeten doen met de Bergse of Schouwse duinen hetgeen, vrees ik, nauwelijks resultaat zal opleveren. Het zou de huidige regering sieren ons kanslozen een enkele reis rotsen Noorwegen te schenken, alwaar wij ons dan een laatste maal nuttig kunnen maken. Ook een enkele reis naar Japan om daar op de Fujiyama ons verscheiden af te wachten zou wellicht een optie zijn. Welnu, de schraapzucht van de nieuw aangetreden regering kent geen grens, wachten tot er zich enige beweging voordoet op dat terrein is ijdele hoop, er rest ons nog een enkele reis Parijs (liftend uiteraard) om onder de bruggen van de Seine mijn ongetwijfeld droevig lot af te wachten, hopelijk volledig bedwelmd door een goedkope rode wijn……….